Wenecja. Wzdłuż Canale Grande w dzielnicy Cannaregio

Cannaregio jest najbardziej na północ wysuniętą dzielnicą historycznej Wenecji. I najbardziej zaludnioną. Najłatwiej też zacząć od niej zwiedzanie miasta – tu kończą się wszystkie szlaki dojazdowe do Wenecji.

0
0
(0)

Cannaregio jest najbardziej na północ wysuniętą dzielnicą historycznej Wenecji. I najbardziej zaludnioną. Najłatwiej też zacząć od niej zwiedzanie miasta – tu kończą się wszystkie szlaki dojazdowe do Wenecji.

Dzielnice Wenecji. Grafika z www.veniceforyou.com
Dzielnice Wenecji. Grafika z www.veniceforyou.com

Historyczna, wyspiarska część Wenecji dzieli się na 6 dzielnic (dystryktów): Santa Croce, San Polo, San Marco, Castello, Dorsoduro i Cannaregio. Ta ostatnia dzielnica jest tą, od której każdy turysta zaczyna swoją przygodę z Wenecją, chcąc – nie chcąc. Tutaj bowiem kończą się zewnętrzne połączenia komunikacyjne z Wenecją. Tu znajdują się dworce: kolejowy i autobusowy.

Tutaj także swój początek ma Canale Grande, główny kanał wodny Wenecji, długi na 3.800 m, łukami kierujący się przez miasto i kończący się w okolicach symbolu Wenecji – placu św.Marka. Canale Grande to główny szlak komunikacyjny miasta, dlatego też posiada on bardzo niewiele przerzuconych przez siebie mostów, które przeszkadzałyby żegludze. Jeszcze w XIXw. istniał tylko jeden most nad tym kanałem (Rialto). Dziś istnieją cztery mosty, w tym czwarty dopiero co wybudowany, znajdujący się na początku kanału i łączący drogę samochodową (dworzec autobusowy) ze stojącym po drugiej stronie kanału dworcem kolejowym. Jego budowa była bardzo kontrowersyjna, ze względu na nowoczesną, nie pasującą do historycznej Wenecji bryłę mostu.

Jako cel pierwszego dnia naszego pobytu w Wenecji obraliśmy sobie właśnie Canale Grande i jego okolice. „Wystartowaliśmy” więc z dworca autobusowego, piechotą, wzdłuż kanału, kierując się na północ, wgłąb dzielnicy Cannaregio.

Wenecja, dworzec kolejowy
Wenecja, dworzec kolejowy

Już kilkadziesiąt metrów od dworca autobusowego rzuca się w oczy dworzec kolejowy (Santa Lucia railway station), wybudowany w 1860 roku (na potrzeby budowy zburzono stojący tam kościół św.Lucji. Obecny kształt nadano mu po przebudowie w 1934 roku. Dziś obsługuje ponad 30 mln pasażerów rocznie i 450 pociągów na dobę. Jest stacją słynnego Orient Expressu Londyn – Paryż – Wenecja – Rzym.

Wenecja, na moście Ponte degli Scalzi
Wenecja, na moście Ponte degli Scalzi

Tuż za dworcem kolejowym trafiamy na drugi z mostów, przerzuconych przez Canale Grande – Ponte degli Scalzi (Scalzi to włoska nazwa zakonu Karmelitów Bosych, których kościół stoi tuż obok mostu), łączący dwie dzielnice Wenecji: Cannaregio i Santa Croce. Ten kamienny most został oddany do użytku w 1934 roku.

Wenecja, Chiesa di San Maria di Nazareth
Wenecja, Chiesa di Santa Maria di Nazareth

Wspomniany już kościół Karmelitów Bosych – Chiesa di Santa Maria di Nazareth – budowany był w latach 1656-89, konsekrowany w roku 1705. W kościele pochowano dwóch weneckich dożów, w tym Lodovico Manina, ostatniego dożę Wenecji, zdetronizowanego w 1797 roku przez Napoleona.

Wenecja, Chiesa di San Geremia
Wenecja, Chiesa di San Geremia

Dalej, udajemy się ulicą Rio Terra Lista di Spagna wgłąb miasta i docieramy do kolejnego z kościołów (których nawiasem jest w Wenecji po prostu mnóstwo) – Chiesa San Geremia (kościół św.Jeremiasza). Ten okazały, bardzo stary kościół (wybudowany już w XI wieku) ma bardzo bogatą i barwną historię. W swojej historii był kilkukrotnie przebudowywany i odbudowywany po zniszczeniach wojennych lub pożarach. W 1871 roku dobudowaną mu kaplicę, do której przeniesiono ze zburzonego na potrzeby budowy dworca kolejowego kościoła św.Lucji, bardzo dobrze zachowane szczątki św.Lucji z Syrakuz (skradzione z Konstantynopola przez krzyżowców w 1204r.). Szczątki te były przedmiotem licznych pielgrzymek wiernych z całego świata. W 1955 r. ówczesny patriarcha Wenecji, a późniejszy papież, Angelo Roncalli (Jan XXIII), nałożył na twarz świętej Lucji srebrną maskę, dla ochrony przed kurzem. Szczątki zostały ponownie skradzione w 1981r., gdy dwaj uzbrojeni mężczyźni przemocą wynieśli je z kościoła, uszkadzając je przy okazji. Niedługo potem nadeszło dziwne żądanie okupu – we wszystkich średnich i wyższych szkołach miasta miano odczytać w całości pewną książkę. Miesiąc później szczątki znaleziono w domku myśliwskim niedaleko Wenecji.

Przy kościele i towarzyszącym mu placu (Campo San Geremia) odbijamy od Canale Grande, udając się wgłąb Cannaregio. Docieramy do pierwszego mostu na bocznym kanale Canale Cannaregio (ten kanał posiada dwa mosty) – Ponte delle Guglie. Wybudowany po raz pierwszy już w 1285 roku jako most drewniany, przebudowany w 1580r. na murowany i gruntownie przebudowany w 1823r. Most poprowadzi nas na tereny weneckiego getta (dzielnicy żydowskiej).

Wenecja, widok z Ponte delle Guglie, z prawej Palazzo Labia
Wenecja, widok z Ponte delle Guglie, z prawej Palazzo Labia

Z „pokładu” mostu podziwiamy pierwszy z widzianych pałaców, wybudowanych nad brzegami kanałów – Palazzo Labia, jeden z ostatnich wielkich pałaców w Wenecji, znany głównie z wnętrz (zwłaszcza sali balowej), wybudowany w XVII wieku.

Kilkaset metrów dalej, po przejściu przez most, docieramy na malowniczy placyk, Campiello de l’Anconetta i podziwiamy fasadę Teatro Italia, jednego z najstarszych wielkich teatrów weneckich, z ponad 500-letnią tradycją.

Kolejny krótki spacer ulicą wypełnioną sklepikami z gadżetami dla turystów, głównie weneckimi maskami, i docieramy do kolejnego z kościołów, Chiesa della Maddalena. Pierwsza bryła tego kościoła została wybudowana w 1220r. Została zastąpiona nowym projektem w latach sześćdziesiątych XVIII wieku, a autor projekt został w tym kościele pochowany. Kościół jest nieczynny i otwierany niezwykle rzadko.

Wenecja, Chiesa della Maddalena
Wenecja, Chiesa della Maddalena

Z bocznego placu Campo della Maddalena, przy którym stoi kościół, labiryntem wąskich, niezwykle malowniczych uliczek i kanałów, wracamy na główny trakt – tym razem jest to Strada Nuova, znana ulica handlowa Wenecji. I natychmiast widzimy wieżę kolejnego kościoła – Chiesa di Santa Fosca, wybudowanego już w X wieku i kompletnie przebudowanego w wieku XVII-tym. Pochowano tu artystę, Bernardo Strozziego. Kościół posiada wieżę – dzwonnicę, wybudowaną już w 873r., wysoką na 31 m (przebudowaną w XV wieku, po zawaleniu się pierwotnej konstrukcji w czasie burzy).

Idąc dalej ulicą Strada Nuova, przy przystanku vaporetto „Ca’ d’Oro” wychodzimy spowrotem na chwilę nad Canale Grande i „nadziewamy” się na widok Palazzo Corner della Regina, stojącego po przeciwnej stronie kanału. Pałac należał do rodziny Corner, z której wywodziła się jedna z królowych Cypru (urodziła się w tym pałacu). Wybudowany w 1724r., niedawno sprzedany firmie Prada za… 40 mln euro.

Wenecja, Chiesa dei Santa Sofia
Wenecja, Chiesa dei Santa Sofia

Tuż obok miejsca, z którego podziwiamy pałac, znajduje się Campo Santa Sofia, na którym znajduje się kościół o tej samej nazwie – Chiesa Santa Sofia. Legendy mówią o roku 866 jako dacie jego wybudowania, po raz pierwszy w kronikach pojawia się jednak w 1020 roku. Spalił się w 1760r., lecz został odbudowany. Niedokończona fasada kościoła została schowana za budynkiem, wybudowanym na potrzeby tamtejszego księdza w 1872r. Posiada małą (19m) dzwonnicę z XIII wieku. Otwarty tylko przez 3 godziny na dobę.

Z Campo Santa Sofia znów wychylamy się nad Canale Grande i podziwiamy Fabbriche Nuove, halę handlową, dobudowaną w XVI wieku do sąsiedniej Fabbriche Vecchie (okazała się za mała). „Stacjonowali” tu głównie piekarze, rybacy i hodowcy warzyw. A jak już wychyliliśmy się nad kanał, to po naszej stronie podziwiamy także Palazzo Michiel dalle Colonne z XVII wieku.

Wenecja, Fabbriche Nuove nad Canale Grande
Wenecja, Fabbriche Nuove nad Canale Grande

Dosłownie sto metrów dalej, na zakończeniu ulicy Strada Nuova, docieramy do kolejnego z historycznych weneckich kościołów – Chiesa dei Santi Apostoli, pochodzący aż z VII wieku (rok 643) – to jeden z najstarszych kościołów w Wenecji.

Wenecja, dzwonnica kościoła Chiesa dei Santi Apostoli
Wenecja, dzwonnica kościoła Chiesa dei Santi Apostoli

Znany jest przede wszystkim z wczesnorenesansowej kaplicy Cornaro, w której chowani byli członkowie tej władczej rodziny, m.in. tu znajduje się grób Catherine Cornaro, królowej Cypru. Kościół posiada sporą dzwonnicę (47m), wybudowaną w 1450 roku na miejscu poprzedniej (VII-wiecznej), która się spaliła w XII w.

Wenecja, uliczki dzielnicy Cannaregio
Wenecja, uliczki dzielnicy Cannaregio

Tym akcentem kończymy naszą wizytę w dzielnicy Cannaregio. Następnym etapem spaceru jest już Campo San Bartolomeo, malowniczy plac ze słynnym pomnikiem Carlo Goldoniego, usytuowany przy samym moście Rialto – przechodzimy więc do dzielnicy San Polo. Dotychczasowy spacer trwał prawie 4 godziny. Dalsza część – czytaj tutaj.

Na naszym facebookowym profilu znajdziecie dużą galerię zdjęć ze zwiedzania dzielnicy Cannaregio.

Jak bardzo przydatny jest dla Ciebie ten artykuł?

Kliknij na odpowiednią gwiazdkę i oceń treść

Dotychczasowa średnia ocena 0 / 5. Ilość opinii: 0

Ten artykuł nie był jeszcze oceniany. Oceń jako pierwszy!

Jeśli nasz artykuł jest dla Ciebie przydatny...

podziel się nim ze znajomymi 🙂

Subscribe
Powiadom o
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x