Wenecja. Tramwajem wodnym na plac świętego Marka

Celem drugiego dnia naszego zwiedzania Wenecji stała się dzielnica San Marco wraz z symbolem miasta – placem świętego Marka. Pierwsza część zwiedzania odbyła się w tramwaju wodnym, w drodze do celu.

0
0
(0)

Celem drugiego dnia (pierwszy opisaliśmy tutaj) naszego zwiedzania Wenecji stała się dzielnica San Marco wraz z symbolem miasta – placem świętego Marka. Pierwsza część zwiedzania odbyła się w tramwaju wodnym, w drodze do celu.

Tramwaj wodny, przemierzający obszar pomiędzy Piazzale Roma (dworzec autobusowy w Wenecji) a placem św.Marka, opływa Wenecję od strony południowej, przepływając kanałem Canale della Giudecca, oddzielającym dzielnicę Dorsoduro od przynależącej administracyjnie do niej wyspy La Giudecca.

Isola di San Giorgio in Alba
Isola di San Giorgio in Alba

Zanim jednak wpłynęliśmy do Canale della Giudecca, minęliśmy w vaporetto ciekawą, maleńką (powierzchnia 1.3 ha) wysepkę – Isola di San Giorgio in Alba, opuszczoną wyspę z ruinami klasztoru. Benedyktyni wybudowali na wyspie klasztor ok. 1000 roku., który uległ prawie całkowitemu spaleniu w pożarze w 1717 roku. Od 1799r. mieściło się tu więzienie polityczne. Dziś wyspa jest całkowicie opuszczona i nie zamieszkała, stopniowo niszczona przez wandali.

Następująca po niej wyspa La Giudecca to całkowicie inny świat. Jest traktowana jako obszar rezydencjalny miasta i prawie całkowicie pozbawiona ruchu turystycznego. Zamieszkuje ją w sumie nieco ponad 6 tys. osób.

Wpływając vaporetto do kanału Canale della Giudecca, od razu po prawej stronie (na wyspie La Giudecca) widzimy potężną budowlę, nijak nie pasującą do niskiej, spokojnej zabudowy wyspy i całej Wenecji. To Molino Stucky, ogromny, 9-piętrowy kompleks, składający się w sumie z 13 budynków, w swoim przeznaczeniu mający być… młynem. To największy budynek w Wenecji, a dodatkowo był w swoich czasach (wybudowany na przełomie XIX i XX wieku) największą fabryką (największym pracodawcą) w mieście. Była też pierwszą w całych Włoszech fabryką, którą zasilano energią elektryczną (zamiast gazu). Prąd na tyle przyjął się, że Wenecja jako miasto stała się pierwszym we Włoszech zelektryfikowanym miastem, dzięki podłączeniu się do sieci młyna.

La Giudecca, Molino Stucky
La Giudecca, Molino Stucky
La Giudecca, Molino Stucky
La Giudecca, Molino Stucky

Kompleks przeszedł burzliwe dzieje i strajki, będąc ostatecznie zamkniętym w 1955 roku (wcześniej właściciel Giovanni Stucky został zamordowany w swoim pałacu). Na początku XXI wieku zabrano się za odnawianie budynków. Obecnie mieści się w nich luksusowy hotel sieci Hilton.

Wenecja, Chiesa di Santa Maria del Rosario
Wenecja, Chiesa di Santa Maria del Rosario

Po lewej stronie kanału (stronie dzielnicy Dorsoduro), widzimy okazałą, białą fasadę kościoła Chiesa di Santa Maria del Rosario (zwanego częściej „I Gesuati”). Pierwsza budowla kościelna została tu wybudowana w 1494 roku. Obecny kościół został wybudowany przez Dominikanów na miejscu poprzednio stojącego tu mniejszego kościoła. Budowa rozpoczęła się w 1725r., konsekracja w 1743r., a ostatnie prace zakończyły się dopiero w 1755r.

Fasada kościoła Chiesa di Santa Maria del Rosario wyróżnia się czterema posągami, reprezentującymi cztery kardynalskie cnoty: roztropność, sprawiedliwość, męstwo i umiarkowanie. Każdy z tych posągów został wykonany przez innego rzeźbiarza. Wnętrze kościoła zdobi mnóstwo malowideł i rzeźb, datowanych na XVI – XVIII wiek.

La Giudecca, Chiesa di Sant'Eufemia
La Giudecca, Chiesa di Sant’Eufemia

Zwracamy się znów w stronę wyspy La Giudecca, by oglądać kolejny kościół – Chiesa di Sant’Eufemia. Mały, niepozorny kościółek został założony już w 865 roku i początkowo nosił imiona czterech świętych: Eufemii, Doroty, Tekli i Erazma. W miarę upływu czasu nazwa została zdominowana przez pierwszą ze swiętych i potocznie kościoł nazywany był „Famia”. Został przebudowany w 952r. Ponowna przebudowa i rekonsekracja odbyły się w 1371r. Kościół posiada maleńką (10m) dzwonnicę. Był uwieczniany w sztuce, m.in. przez Canaletta.

La Giudecca, Basilica del Santissimo Redentore
La Giudecca, Basilica del Santissimo Redentore
La Giudecca, Basilica del Santissimo Redentore
La Giudecca, Basilica del Santissimo Redentore

Następnie tramwaj wodny zbliża się do Basilica del Santissimo Redentore – bazyliki wybudowanej przez lud Wenecji w podzięce za ustanie zarazy z 1576r. (zabiła 50.000 osób, jedną trzecią populacji miasta, w tym sławnego Tycjana). Budowa została ukończona w 1592r. (po wbudowaniu pierwszego kamienia, zbudowano najpierw mały drewniany kościół i kanałowy most z barek, którym przybywał doża) Do dziś, każdego roku, mieszkańcy Wenecji świętują trzecią niedzielę lipca jako dzień zakończenia zarazy (Festa del Redentore), a ważnym elementem są sztuczne ognie. W ramach święta budowany jest też tymczasowy most przez kanał, wzorowany na tym pierwotnym. Bazylika posiada sporą (48m) dzwonnicę i dwie wieże, przypominające minaret.

Wenecja, Basilica di Santa Maria della Salute
Wenecja, Basilica di Santa Maria della Salute

Znów zwracamy się w stronę dzielnicy Dorsoduro, bo mijamy właśnie okazałą budowlę Basilica di Santa Maria della Salute. Została ona wybudowana na podstawie dekretu weneckiego doży z 1630r., jako czyn dziękczynny za zakończenie kolejnej zarazy (tym razem epidemii dżumy), która zabiła znów 1/3 mieszkańców Wenecji (mówi się o prawie 100 tys. zmarłych). Bazylika została oddana do użytku w 1681r., po 50 latach budowy. Ma kształt ośmioboku i otoczona jest przez sześć kaplic. We wnętrzu kościoła znajduje się jedno z dzieł Tycjana (obraz ołtarzowy).

Po prawej stronie kończy się nasze spotkanie z wyspą La Giudecca. Przepływamy teraz obok kolejnej wyspy, San Giorgio Maggiore, oddzielonej od Giudecchi kanałem Grazia. W odróżnieniu od Giudecchi, która administracyjnie należy do dzielnicy Dorsoduro, wyspa San Giorgio Maggiore jest częścią dzielnicy San Marco. Na przełomie XVIII i IX wieku wybudowano tu drewniany kościółek, później powstało opactwo, które rozrastało się wraz ze wzrastaniem swoich wpływów. Trwało to aż do najazdu napoleońskiego, po którym opactwo przemieniono na garnizon wojskowy. Stopniowo wyspa odzyskiwała swój pierwotny charakter, aż w 1800 roku odbyło się tutaj konklawe i koronacja papieża Piusa VII.

Basilica di San Giorgio Maggiore na wyspie San Giorgio Maggiore
Basilica di San Giorgio Maggiore na wyspie San Giorgio Maggiore

I właśnie Basilica di San Giorgio Maggiore – opactwo benedyktyńskie na wyspie, zbudowane w latach 1597 – 1610, jest ostatnim z podziwianych przez nas zabytków wzdłuż Canale della Giudecca. Okazała budowla z wysoką dzwonnicą jest doskonale widoczna nawet z przeciwległego placu św. Marka w Wenecji. W 1109 roku sprowadzono tu z Konstantynopola ciało świętego Stefana. Dzień tego świętego (26 grudnia) stał się od tej pory jednym z najpopularniejszych weneckich świąt. Przez jakiś czas w bazylice spoczywały także relikwie świętej Lucji, ale obchody jej święta (13 grudnia) stały się tak popularne, że w 1280 roku w czasie burzy zginęło tak wiele osób, że zdecydowano się przenieść ciało do kościoła pod wezwaniem świętej w dzielnicy Cannaregio (mówimy o tym we wpisie dokumentującym zwiedzanie Cannaregio).

Po minięciu wyspy San Giorgio Maggiore, vaporetto kieruje się już wprost na widoczny przed nami pałac dożów, stojący przy placu św.Marka, w weneckiej dzielnicy San Marco. Zwiedzanie placu opiszemy w kolejnym poście.

Pełną galerię ze zwiedzania weneckiej dzielnicy San Marco, znajdziecie na naszym facebookowym profilu.

Jak bardzo przydatny jest dla Ciebie ten artykuł?

Kliknij na odpowiednią gwiazdkę i oceń treść

Dotychczasowa średnia ocena 0 / 5. Ilość opinii: 0

Ten artykuł nie był jeszcze oceniany. Oceń jako pierwszy!

Jeśli nasz artykuł jest dla Ciebie przydatny...

podziel się nim ze znajomymi 🙂

Dodaj komentarz

Please Login to comment
  Subscribe  
Powiadom o