Wenecja. Most Rialto i dzielnica San Polo

Kontynuujemy pierwszy dzień zwiedzania Wenecji. Wychodzimy z dzielnicy Cannaregio i udajemy się, poprzez plac Campo San Bartolomeo i most Railto, do dzielnicy San Polo.

0
0
(0)

Kontynuujemy pierwszy dzień zwiedzania Wenecji (poprzednia część tutaj). Wychodzimy z dzielnicy Cannaregio i udajemy się, poprzez plac Campo San Bartolomeo i most Railto, do dzielnicy San Polo.

Campo San Bartolomeo to malowniczy plac, przy którym znajduje się kościół o tej samej nazwie. Otoczony przez gwarne restauracje, jest modnym miejscem spotkań dla mieszkańców miasta. Plac ozdabia pomnik weneckiego pisarza i dramaturga, Carlo Goldoniego (uważanego za jednego z ojców komedii).

Campo San Bartolomeo sąsiaduje bezpośrednio z wejściem na most Rialto, najsłynniejszy wenecki most na Canale Grande, do XIX wieku jedyny most na tym kanale, łączący dzielnice San Marco i San Polo. Pierwsza wersja tego mostu była mostem pontonowym, zbudowanym w 1181 roku, zamienionym na konstrukcję drewnianą w 1255r. Kilkukrotnie ulegał destrukcji (dwa zawalenia, pożar). Obecny kształt został mu nadany ostatecznie w roku 1591. Dziś Rialto jest rozpoznawalnym symbolem miasta.

Wenecja, plac Campo San Bartolomeo
Wenecja, plac Campo San Bartolomeo
Wenecja, widok z mostu Rialto
Wenecja, widok z mostu Rialto

Przechodzimy mostem Rialto na stronę dzielnicy San Polo. Nieopodal mostu, po przeciwległej stronie kanału, widzimy teraz kolejne dwa znane pałace. Palazzo Dolfin Manin jest budynkiem z XVIw., wybudowanym na zlecenie rodu Dolphin. W ostatnich latach XVIIIw. żył tu ostatni doża Wenecji – Ludovico Manin – stąd druga część nazwy pałacu.

Wenecja, Palazzo Dolfin Manin
Wenecja, Palazzo Dolfin Manin
Wenecja, w tle Palazzo Dolfin Manin i Palazzo Bembo (czerwony)
Wenecja, w tle Palazzo Dolfin Manin i Palazzo Bembo (czerwony)

Stojący tuż obok niego drugi z pałaców, Palazzo Bembo, jest nieco starszy – pochodzi z XVw. W tym czerwonym budynku w XVIw. urodził się Pietro Bembo, wenecki poeta i kardynał. Dziś mieści się w nim komercyjny hotel.

Wenecja, Chiesa di San Silvestro
Wenecja, Chiesa di San Silvestro

Brzegiem Canale Grande, klucząc wśród gęsto rozstawionych kawiarnianych stolików, docieramy do pierwszego w dzielnicy San Polo zwiedzanego przez nas kościoła – Chiesa di San Silvestro, stojącego na placu o tej samej nazwie. Kościół bardzo pechowy, bo często ulegający różengo rodzaju destrukcjom i zawaleniom. Postawiony pierwotnie w IX wieku, przebudowany i konsekrowany w pierwszej połowie XVw. Także dzwonnica kościoła (47m) uległa zniszczeniu (trzęsienie ziemii w XIV w.). Już po naszej wizycie (w 2010 r.) kościół został ponownie zamknięty, ze względu na odpadające kawałki sufitu.

Wenecja, Chiesa di Sant'Aponal
Wenecja, Chiesa di Sant’Aponal

Odchodzimy nieco wgłąb San Polo, oddalając się od Canale Grande. Niedaleko znajdujemy kolejny kościół: Chiesa di Sant’Aponal, założony w 1034 roku. W 1810 roku został kompletnie ogołocony przez Francuzów, stając się… młynem i więzieniem politycznym. Ponownie otworzony i konsekrowany w 1851 roku, zamknięty i używany jako sklepik dla nowożeńców od 1984 roku.

Poruszamy się uliczkami równoległymi do Canale Grande, po kilkuset metrach docierając do Chiesa di San Polo, kościoła zbudowanego w 837 roku przez dwóch weneckich dożów i przebudowanego w XII i XVw. 26-metrowa dzwonnica pochodzi z XIV wieku.

Wenecja, Chiesa di San Polo
Wenecja, Chiesa di San Polo

Dalej przechodzimy poprzez Campo San Toma, obok Scoletta dei Calegheri, zbudowanej w XVw. siedziby cechu szewców. Na tymże samym placu, naprzeciwko cechu, znajduje się kościół Chiesa di San Toma, zbudowany w X wieku. Wielokrotnie przebudowywany, swoją obecną formę zawdzięcza przebudowom z XVI i XVIII wieku.

Wenecja, Chiesa di San Toma
Wenecja, Chiesa di San Toma

Nadal oddalając się od Canale Grande, docieramy do dużej bazyliki Santa Maria Gloriosa dei Frari. Jest to główna wenecka bazylika, jeden z największych kościołów w mieście. Budowa została ukończona w 1442 roku, konsekrowany w 1491r. Dzwonnica bazyliki, druga pod względem wysokości w Wenecji (69m), została wybudowana w 1396r. Wewnątrz bazyliki pochowany jest, obok kilkunastu innych ważnych weneckich osobistości, Tycjan, jeden z najbardziej znanych, XVI-wiecznych weneckich malarzy renesansowych. Wnętrza zawierają wiele cennych średniowiecznych dzieł sztuki (także autorstwa Tycjana).

Wenecja, Chiesa di Santa Maria Gloriosa dei Frari
Wenecja, Chiesa di Santa Maria Gloriosa dei Frari

Obchodząc bazylikę, kierujemy się nadal na wschód. Po dłuższym spacerze świetnymi zaułkami starówki, docieramy do Chiesa di San Nicola da Tolentino. Oddany do użytku w 1602 roku, trafiony w kopułe pociskiem austriackim w 1849r. Kopuła nigdy nie została odbudowana, a pocisk po dziś dzień tkwi w elewacji. Wnętrza zdobione są malowidłami z XVII wieku. W kościele pochowani są czterej dożowie weneccy.

Kierujemy się na południe, poprzez mostek Ponte Tolentini docieramy do kanału Rio Nuovo, łączącego w dwóch miejscach wody Canale Grande. Wracamy spowrotem w kierunku głównego kanału i bazyliki Santa Maria Gloriosa dei Frari. Tuż obok niej stoi kościół Chiesa di San Rocco. W kościele spoczywają relikwie (ciało) św.Rocha, który w 1576r. ogłoszony został patronem miasta. Z tego powodu, co roku w dniu święta patrona (16 sierpnia), dożowie weneccy organizowali pielgrzymki do kościoła.

Wenecja, Chiesa di San Rocco
Wenecja, Chiesa di San Rocco
Wenecja, Campo Santa Margharita, w tle wieża kościoła Chiesa di Santa Maria dei Carmini
Wenecja, Campo Santa Margharita, w tle wieża kościoła Chiesa di Santa Maria dei Carmini

Odbijamy na południe, ponownie przekraczając kanał Rio Nuovo. Wkraczamy na plac Campo Santa Margharita, bardzo żywy plac, na którym spotykają się rodowici wenecjanie, pełne małych sklepów, barów i restauracji. Znajduje się tutaj także poranny targ rybny. Jednym słowem – miejsce na co dzień pełne życie.

Na południowo-zachodnim krańcu placu stoi kościół Chiesa di Santa Maria dei Carmini, zbudowany w 1286r. i konsekrowany w 1348r. Na południe plac Santa Margherita wychodzi, poprzez most Ponte dei Pugni na kolejny plac – Campo San Barnaba. Na Campo San Barnaba znajduje się kilka atrakcji. Przede wszystkim stoi na nim kościół pod tą samą nazwą (Chiesa di San Barnaba), zbudowany w 809r., spalony w 1105r. i ponownie odbudowany i konsekrowany w 1350r. Kościół jest znany głównie z udziału w filmie „Indiana Jones i Ostatnia Krucjata” (1989), w którym „zagrał” bibliotekę, w której podziemiach Indiana znajduje grobowce krzyżowców i… szczury 🙂

Wenecja, Chiesa di San Barnaba
Wenecja, Chiesa di San Barnaba
Wenecja, Campo San Barnaba, sklep z owocami na barce
Wenecja, Campo San Barnaba, sklep z owocami na barce

Campo San Barnaba jest także znany ze słynnej barki – sklepu ze świeżymi owocami, stojącej w kanale przy placu. Ostatnim słynnym elementem placu jest sam mostek Ponte dei Pugni, biorący swą nazwę od zwyczajowej walki na pięści pomiędzy dwoma zwalczającymi się klanami, odbywającej się stale aż do 1705 roku na moście. Kamienie na moście oznaczały miejsca początkowe walki, ale i tak zwykle kończyła się ona w wodach kanału.

Campo San Barnaba był ostatnim znaczącym etapem pierwszego dnia naszego zwiedzania Wenecji. Opisany w tym wpisie etap trwał ok.5 godzin, cały spacer (wraz z opisanym w poprzednim wpisie etapem w dzielnicy Cannaregio) trwał 9 godzin. Zakończyliśmy go rejsem tramwajem vaporetto spowrotem na Piazzale Roma, do dworca autobusowego (opiszemy go w kolejnym wpisie).

Na naszym facebookowym profilu znajdziecie większą galerię zdjęć ze zwiedzania dzielnicy San Polo.

Jak bardzo przydatny jest dla Ciebie ten artykuł?

Kliknij na odpowiednią gwiazdkę i oceń treść

Dotychczasowa średnia ocena 0 / 5. Ilość opinii: 0

Ten artykuł nie był jeszcze oceniany. Oceń jako pierwszy!

Jeśli nasz artykuł jest dla Ciebie przydatny...

podziel się nim ze znajomymi 🙂

Subscribe
Powiadom o
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x